(titelloos)

We willen onze huid kunnen afschudden zoals reptielen dat doen - er is geen plaats voor zelfliefde.

In de hoek van de kamer ligt wat ik nooit heb willen zijn.
afbeelding van Treurwillig
23 jaar bij inzending
353 MP 0 3 5
Ingestuurd op 7 maart 2018
post-its achtergelaten @
Zeeman wetteren
1
Opmerking: 
Ze zullen daar niet weten wat hun overkomt in de zeeman haha
4.5

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van theoldmanknows
theoldmanknows
403 MP 2 5 8
Wowie die laatste zin is zo mooi. Herkenbaar gedicht. Ik ga deze in mijn favorieten zetten:)
afbeelding van Koolmees
Koolmees
570 MP 2 5 5
4.5
Een typisch Treurwillig-memogedicht: melancholisch en behoorlijk donker. Hoewel het je zoveelste gedicht is over een gebrek aan zelfliefde, vind ik het deze keer net iets specialer. Misschien is er is geen plaats voor zelfliefde voor mij net een tikkeltje overdreven sentimenteel, maar de rest vind ik heel goed. Je einde doet me nadenken: ligt de "ik" in die hoek, of is het (luguber tenzij figuurlijk bedoeld) de huid van de "ik", of misschien zelfs iets/iemand anders? Best interessant ondergoed in de Zeeman...
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
353 MP 0 3 5
@Koolmees je hebt gelijk hoor, het zou er in principe uit kunnen, maar ik vind het belangrijk dat het er staat. Op je vragen ga ik natuurlijk geen antwoord geven ;) Bedankt voor je reactie!

Meer van Treurwillig

Weergeven

05:01

Een lantaarnpaal in de woonwijk flikkert,
alsof er slechts momenten zijn waarop iets niet gezien mag worden.

Ik verstop me in het bos.
2 1
0
Weergeven

De klok tikt 2.0

De klok tikt
en wacht op niemand.
De wijzer wijst vastberaden
en slaat genadeloos seconden weg.
Ik wou dat ze even stilstond,
maar zelfs als 't tikken stopt
neemt de tijd geen pauze.
2 1
3.5
Weergeven

(titelloos)

Bij het vallen van de woorden,
‘Het hoeft niet meer voor mij.’,
hoor ik de klinkers klinken
en de medeklinkers braafjes meedoen.
Die klanken vullen de kamer met een stilte
waarvan ik dacht dat ze niet bestond
en heel even voelde ik het kraken
van mijn hart, door mijn hele lichaam gaan.
2 0
3.5