(titelloos)

We willen onze huid kunnen afschudden zoals reptielen dat doen - er is geen plaats voor zelfliefde.

In de hoek van de kamer ligt wat ik nooit heb willen zijn.
afbeelding van Treurwillig
23 jaar bij inzending
353 MP 0 3 5
Ingestuurd op 7 maart 2018
post-its achtergelaten @
Zeeman wetteren
1
Opmerking: 
Ze zullen daar niet weten wat hun overkomt in de zeeman haha
4.5

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van theoldmanknows
theoldmanknows
448 MP 2 7 9
Wowie die laatste zin is zo mooi. Herkenbaar gedicht. Ik ga deze in mijn favorieten zetten:)
afbeelding van Koolmees
Koolmees
573 MP 2 5 5
4.5
Een typisch Treurwillig-memogedicht: melancholisch en behoorlijk donker. Hoewel het je zoveelste gedicht is over een gebrek aan zelfliefde, vind ik het deze keer net iets specialer. Misschien is er is geen plaats voor zelfliefde voor mij net een tikkeltje overdreven sentimenteel, maar de rest vind ik heel goed. Je einde doet me nadenken: ligt de "ik" in die hoek, of is het (luguber tenzij figuurlijk bedoeld) de huid van de "ik", of misschien zelfs iets/iemand anders? Best interessant ondergoed in de Zeeman...
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
353 MP 0 3 5
@Koolmees je hebt gelijk hoor, het zou er in principe uit kunnen, maar ik vind het belangrijk dat het er staat. Op je vragen ga ik natuurlijk geen antwoord geven ;) Bedankt voor je reactie!

Meer van Treurwillig

Weergeven

(titelloos)

Ik woon in een dorp dat niemand weet liggen.

Op het einde van de weg staat een lantaarnpaal die het niet meer doet; daar verbergen we ons bestaan.
3 1
3.5
Weergeven

Verslaafd

Telkens ik bij jou ben
Wil ik de tijd kunnen stilzetten
Zodat ik je langer kan bewonderen
Tot ik voldaan ben
Maar zelfs dan
Met alle tijd van de wereld
Zou ik nog niet genoeg van je krijgen
5 0
3.75
Weergeven

Zij

Ik zag de sterren in haar ogen,
ze dansten op het ritme van mijn hart
en misschien was dat mijn verbeelding,
maar verdomme, zij was het universum dat ik wou veroveren.
4 1
3.5