Kansloos

Je wil alleen "maar een uurtje", maar dat uur is zo voorbij.
'Toe, nog een minuutje', fluister je de stilte in,
maar die minuut is reeds vervlogen.
De tijd is niet vrijgevig
en jij vraagt steeds meer.
afbeelding van Treurwillig
22 jaar bij inzending
353 MP 0 3 5
Ingestuurd op 28 januari 2017
post-its achtergelaten @
Wichelen
1
Opmerking: 
Ik ben vergeten waar ik het exact heb achtergelaten, maar hey, zo erg is dat nu ook weer niet.
3

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van Yōudí
Yōudí
276 MP 1 3 2
3
Je schrijft regelmatig iets gerelateerd aan "tijd", maar dit gedicht vind ik persoonlijk iets minder. Het klinkt wat "gezocht". Iemand die kansloos is, had misschien dat eerste uur ook niet gekregen, of had van dat eerste uur dankbaar gebruikt gemaakt en had die extra minuut niet meer gevraagd. Of zou misschien niet eens durven om te vragen naar een extra minuut. Ik denk dat je wel leuke ideeën hebt, maar dat je er meer mee kan doen.
afbeelding van Koolmees
Koolmees
570 MP 2 5 5
3
Ik treed @Yōudí bij. Je lijkt inderdaad vaak over tijd te schrijven en in se is daar niets verkeerds mee, want het is een van de meest mysterieuze fenomenen die ons bestaan tekenen. Toch zou ik eens wat andere onderwerpen proberen aan te boren om het stramien "de tijd gaat voorbij en we kunnen er niets aan doen" te doorbreken. Je memogedicht Ongelezen is daar voor mij een perfect voorbeeld van.
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
353 MP 0 3 5
@Yõudi en @Koolmees jullie hebben gelijk hoor, ik schrijf (te) vaak over tijd, maar het is dan ook een onderwerp waar ik heel vaal ee bezig ben, niet per se op een slechte manier. Ik vind het gewoon intrigerend haha, maar goed, ik zal rekening houden met jullie 'aanvraag' en even niets meer posten wat met tijd te maken heeft! Bedankt voor de leuke/goede feedback :)

Meer van Treurwillig

Weergeven

Verslaafd

Telkens ik bij jou ben
Wil ik de tijd kunnen stilzetten
Zodat ik je langer kan bewonderen
Tot ik voldaan ben
Maar zelfs dan
Met alle tijd van de wereld
Zou ik nog niet genoeg van je krijgen
5 0
3.75
Weergeven

(titelloos)

Bij het vallen van de woorden,
‘Het hoeft niet meer voor mij.’,
hoor ik de klinkers klinken
en de medeklinkers braafjes meedoen.
Die klanken vullen de kamer met een stilte
waarvan ik dacht dat ze niet bestond
en heel even voelde ik het kraken
van mijn hart, door mijn hele lichaam gaan.
2 0
3.5
Weergeven

(titelloos)

Woorden dansen in mijn hoofd,
vol zelfvertrouwen.
Tot ze uit mijn mond moeten komen
en over mijn lippen struikelen.
3 0
4