Lachen

De langslopende man
zei pesterig
tegen de telefoon
'Niet huilen in de achtbaan,
jong'
en liep toen lachend naar zijn werk.
Wat was zijn geest
toch sterk.
Het leven is een achtbaan, toch?
afbeelding van WMA
Door WMA
22 jaar bij inzending
6 MP 0 0 0
Ingestuurd op 7 juni 2017
post-its achtergelaten @
Trein van Amsterdam naar Utrecht
1
3

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van Koolmees
Koolmees
573 MP 2 5 5
3
Welkom op Memopoëzie! Wat fijn dat je meteen een memogedicht hebt achtergelaten op de trein. Het stukje Wat was zijn geest toch sterk. vind ik nog niet helemaal lekker passen in het geheel, maar ik vond het ritje op jouw poëtische achtbaan verder best aangenaam. Het beeld van een pesterige telefonerende man vind ik bijvoorbeeld intrigerend. Nog wat extra bochten en dan gil ik volgende keer ongetwijfeld van pret. ;) Benieuwd wat er nog meer gaat verschijnen van jou!
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
353 MP 0 3 5
3
Je begint heel sterk, maar ik ben niet overtuigd van het geheel. 'Wat was zijn geest
toch sterk. Het leven is een achtbaan, toch?', past er volgens mij (nog) niet volledig in. Denk er nog eens over na, experimenteer een beetje, maar vooral, schrijf verder!
afbeelding van Yōudí
Yōudí
276 MP 1 3 2
3
Ik heb het gevoel dat de inhoud verbonden zou kunnen zijn met een gebeurtenis uit jouw leven. Men zegt wel eens dikwijls dat het leven een achtbaan is of een rollercoaster. Ik vind sommige stukjes wel leuk, maar algemeen toch een beetje stroef. Het idee is er, de uitwerking kan volgens mij iets beter.
afbeelding van theoldmanknows
theoldmanknows
448 MP 2 7 9
Ik voel de man het zeggen tegen het kind. Daarna zich goed voelend denkend dat zijn geest sterk is. Met zo'n gezicht die er geheel bij past.