Tijdloos

Hoe doe je dat
een leven, na een leven als in
eindeloos?

Ooit had ik een boom en dan
een blad. Inkt trok
nerven, spel van woorden.

Blad werd twijg, werd
tak, werd...

Niets tot alles, taal van de
verbeelding.
4.25
Door Yōudí
gepubliceerd op 31 augustus 2016
post-its achtergelaten @
Bibliotheek Muntpunt - Brussel
2
248x bekeken

Reacties(3)

afbeelding van Koolmees
Koolmees
499 MP 1 4 5
4.5
Misschien is mijn interpretatie volledig verkeerd, maar ik bespeur een groot verdriet in dit memogedicht. Ik werd er alleszins niet vrolijk van. (Niet dat het tegendeel moet.) Al lijkt het op een soort relatiebreuk, je eerste strofe vind ik echt mooi! Ook

Ooit had ik een boom en dan
een blad.


Ja, ik heb een zwak voor bomen. Toch, prachtig hoe je hier een verlies verwoordt. Het vervolg vind ik minder sterk qua vorm, maar door de gestileerdere schrijfwijze is er meer plaats voor persoonlijke invulling. Ik zie het als troost vinden in schrijven of dichten. Hopelijk betekent de verbeelding aan het einde niet dat je herwonnen geluk slechts een illusie is.

De enige vraag die nog rest bij mijn interpretatie: waarvoor staat je titel? Voor een tijdloze liefde? Dat je, wat er ook gebeurt, steeds kunt terugvallen op poëzie? Dat zou wel een mooie boodschap zijn. Misschien wil ik wel geen antwoorden van je; ik ben tevreden zo...
afbeelding van Yōudí
Yōudí
164 MP 0 2 2
@Koolmees Bedankt voor je reactie! Ik vind het heel tof om jouw interpretatie van het gedicht te lezen en dat is nu net het mooie aan poëzie ook. Verschillende mensen kunnen een gedicht heel anders lezen of vanuit een ander licht bezien. Het is zeker correct dat er in het gedicht een mijmering zit, maar ik had geen relatiebreuk voor ogen toen ik dit schreef. Het idee is dat je een gedicht niet altijd schrijft vanuit wie je zelf bent, maar misschien vanuit een toekomstige zelf. Een oudere zelf die terugblikt op bepaalde zaken in het leven. Meer wil ik er ook niet over uitweiden om de magie van het gedicht niet te breken. Een gedicht blijft zeer subjectief en ik laat het graag over aan de lezer om het te lezen, te interpreteren en te voelen zoals hij of zij dat wil :)
afbeelding van Stella
Stella
54 MP 0 0 1
4
Mooi gedicht! Ik hou van de beeldspraak die je gebruikt, zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Het is niet meteen duidelijk waar precies dit gedicht over gaat, maar dat is net het mooie. Iedereen kan er een stukje van zichzelf in terugvinden.

Ik ga akkoord met de mening van Koolmees. Er zit een triestheid in het gedicht, melancholie, misschien zelfs spijt, die je op een delicate manier verwoordt. Ook de opmerking over de titel vind ik interessant. Die is heel tegenstrijdig met de inhoud van het gedicht, waar het net lijkt te gaan over de verandering en voorbijgang van het leven. Die keuze laat de lezer met vragen achter.

Ook de eerste strofe van het gedicht laat mij een beetje vertwijfeld achter. Het is een mooie zin, maar ze lijkt nogal los te staan van de rest van het gedicht. Langs de andere kant is ze dan weer het meest verbonden met de titel. Roept op tot nadenken... ;)