Tijdloos

Hoe doe je dat
een leven, na een leven als in
eindeloos?

Ooit had ik een boom en dan
een blad. Inkt trok
nerven, spel van woorden.

Blad werd twijg, werd
tak, werd...

Niets tot alles, taal van de
verbeelding.
afbeelding van Yōudí
Door Yōudí
27 jaar bij inzending
276 MP 1 3 2
Ingestuurd op 31 augustus 2016
post-its achtergelaten @
Bibliotheek Muntpunt - Brussel
2
4.25

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van Koolmees
Koolmees
573 MP 2 5 5
4.5
Misschien is mijn interpretatie volledig verkeerd, maar ik bespeur een groot verdriet in dit memogedicht. Ik werd er alleszins niet vrolijk van. (Niet dat het tegendeel moet.) Al lijkt het op een soort relatiebreuk, je eerste strofe vind ik echt mooi! Ook

Ooit had ik een boom en dan
een blad.


Ja, ik heb een zwak voor bomen. Toch, prachtig hoe je hier een verlies verwoordt. Het vervolg vind ik minder sterk qua vorm, maar door de gestileerdere schrijfwijze is er meer plaats voor persoonlijke invulling. Ik zie het als troost vinden in schrijven of dichten. Hopelijk betekent de verbeelding aan het einde niet dat je herwonnen geluk slechts een illusie is.

De enige vraag die nog rest bij mijn interpretatie: waarvoor staat je titel? Voor een tijdloze liefde? Dat je, wat er ook gebeurt, steeds kunt terugvallen op poëzie? Dat zou wel een mooie boodschap zijn. Misschien wil ik wel geen antwoorden van je; ik ben tevreden zo...
afbeelding van Yōudí
Yōudí
276 MP 1 3 2
@Koolmees Bedankt voor je reactie! Ik vind het heel tof om jouw interpretatie van het gedicht te lezen en dat is nu net het mooie aan poëzie ook. Verschillende mensen kunnen een gedicht heel anders lezen of vanuit een ander licht bezien. Het is zeker correct dat er in het gedicht een mijmering zit, maar ik had geen relatiebreuk voor ogen toen ik dit schreef. Het idee is dat je een gedicht niet altijd schrijft vanuit wie je zelf bent, maar misschien vanuit een toekomstige zelf. Een oudere zelf die terugblikt op bepaalde zaken in het leven. Meer wil ik er ook niet over uitweiden om de magie van het gedicht niet te breken. Een gedicht blijft zeer subjectief en ik laat het graag over aan de lezer om het te lezen, te interpreteren en te voelen zoals hij of zij dat wil :)
afbeelding van Stella
Stella
55 MP 0 0 1
4
Mooi gedicht! Ik hou van de beeldspraak die je gebruikt, zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Het is niet meteen duidelijk waar precies dit gedicht over gaat, maar dat is net het mooie. Iedereen kan er een stukje van zichzelf in terugvinden.

Ik ga akkoord met de mening van Koolmees. Er zit een triestheid in het gedicht, melancholie, misschien zelfs spijt, die je op een delicate manier verwoordt. Ook de opmerking over de titel vind ik interessant. Die is heel tegenstrijdig met de inhoud van het gedicht, waar het net lijkt te gaan over de verandering en voorbijgang van het leven. Die keuze laat de lezer met vragen achter.

Ook de eerste strofe van het gedicht laat mij een beetje vertwijfeld achter. Het is een mooie zin, maar ze lijkt nogal los te staan van de rest van het gedicht. Langs de andere kant is ze dan weer het meest verbonden met de titel. Roept op tot nadenken... ;)

Meer van Yōudí

Weergeven

The end

Stilte wuift, de
dag ontwaakt, leegte en
dan niets.
Droge plons van
vallen, stilte golft er
om heen.
4 1
4.5
Weergeven

De examenlift

Reist u even mee,
en overstijg uw zorgen.
Stressen hoeft hier niet,
laat dat maar voor morgen.
Of tenminste toch, tot de
deuren ... "ding"
1 0
4.5
Weergeven

Etalage

Dag nobele passant,
wees toch niet zo schuw,
staar me aan en kies
me uit.

Het water komt al
in uw mond, uw
lippen zie ik al
getuit.

Ik voel ze later
tanden ruw,
mijn trieste lot
als fruit.
3 2
4.5