(titelloos)

tussen glazen bier
golven roes van stemmen
schuifelt mijn blik
als melancholie
op de dansvloer

tegel naar tegel
tot de misstap
mijn enkels
tot wankelen brengt
en jouw lach
niet langer zoet is
4
22 jaar bij inzending
ingestuurd op 21 december 2016
post-its achtergelaten @
Café Rijkswacht
1
154x bekeken
8
Dit memogedicht heeft op plaats 8 gestaan in het klassement!
Vertel waar je aan dacht toen je het memogedicht las. Wat vond je goed? Gebruik "@" om een bericht te sturen naar een andere memodichter (vb. @memodichter) en plaats tekst tussen asterisks om die cursief weer te geven (vb. *heel* mooi).

Reacties(3)

afbeelding van Koolmees
Koolmees
519 MP 2 4 5
4.5
Super leuk dat je nieuw werk instuurt! Ik vind het heel mooi en de stijl ligt me beter dan je mysterieuze debuut. Misschien zou ik de eeuwige melancholie er niet bij betrokken hebben en de herhaalde tot hebben vermeden, maar dat zijn details. Jammer dat je de website niet hebt vermeld op je alternatieve post-it: nu weten de mensen die je memogedicht lezen niet wat ze ermee moeten aanvangen. Of dacht je er niet aan, omdat je al wat te veel van die schaduw had gedronken? ;)
afbeelding van Yōudí
Yōudí
269 MP 1 2 2
4.5
Er lijkt een bittere ondertoon te zitten in het einde van het gedicht, jouw lach niet langer zoet is. Ik vraag me af waarom. Wat is die misstap precies? (En nee ik hoef geen antwoord, mijn vragen zijn puur retorisch.) Het is opnieuw zo een gedicht dat je twee keer moet lezen om er dieper in te kunnen graven/duiken/vallen. Hopelijk breek ik mijn enkels niet ;)

Terug een heel mooi gedicht dus! Ik ben benieuwd naar wat er nog komt!
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
328 MP 0 2 4
3
Ik vind het een mooi gedicht! Vooral de beeldspraak in de strofe spreekt mij enorm aan! Doe zo verder ;)