(titelloos)

Ik woon in een dorp dat niemand weet liggen.

Op het einde van de weg staat een lantaarnpaal die het niet meer doet; daar verbergen we ons bestaan.
afbeelding van Treurwillig
23 jaar bij inzending
353 MP 0 3 5
Ingestuurd op 17 maart 2018
post-its achtergelaten @
Bibliotheek Wetteren
1
Opmerking: 
Titels verzinnen is zo moeilijk?
3.5

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van Koolmees
Koolmees
573 MP 2 5 5
3.5
Het is nu precies een maand geleden dat je dit memogedicht instuurde, dus tijd om te reageren. :) Ik zou het ook moeilijk vinden om hiervoor een titel te verzinnen, want je woorden laten verschillende interpretaties toe. Het beeld dat je creëert maakt me nieuwsgierig. De vorm is voor mij nog niet echt af: ik mis wat ritme. Voornamelijk de tweede strofe lijkt gewoon een lange zin. Misschien kun je iets proberen in de aard van

aan het eind van de weg
een gebroken lantaarn
daar verbergen we ons bestaan
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
353 MP 0 3 5
@Koolmees, dank je voor de feedback! Je hebt helemaal gelijk eigenlijk haha, ik doe veel te weinig met ritme! Ik neem je feedback mee :)
afbeelding van theoldmanknows
theoldmanknows
448 MP 2 7 9
Mooi gedicht. Verbergen ons bestaan vind ik zo mooi beschreven.

Meer van Treurwillig

Weergeven

Een bittere zoen

Ik loop cirkels in mijn hoofd
Verdwaald in de herinneringen
Van toen en nu
Een traan kust mijn lippen;
Eenzaamheid smaakt bitter
2 0
4
Weergeven

(titelloos)

Je ogen zeggen alles.
de leegte is net zo diep,
als het verdriet oud.
2 0
4.25
Weergeven

(titelloos)

Bij het vallen van de woorden,
‘Het hoeft niet meer voor mij.’,
hoor ik de klinkers klinken
en de medeklinkers braafjes meedoen.
Die klanken vullen de kamer met een stilte
waarvan ik dacht dat ze niet bestond
en heel even voelde ik het kraken
van mijn hart, door mijn hele lichaam gaan.
2 0
3.5