(titelloos)

Ik woon in een dorp dat niemand weet liggen.

Op het einde van de weg staat een lantaarnpaal die het niet meer doet; daar verbergen we ons bestaan.
afbeelding van Treurwillig
23 jaar bij inzending
353 MP 0 3 5
Ingestuurd op 17 maart 2018
post-its achtergelaten @
Bibliotheek Wetteren
1
Opmerking: 
Titels verzinnen is zo moeilijk?
3.5

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van Koolmees
Koolmees
570 MP 2 5 5
3.5
Het is nu precies een maand geleden dat je dit memogedicht instuurde, dus tijd om te reageren. :) Ik zou het ook moeilijk vinden om hiervoor een titel te verzinnen, want je woorden laten verschillende interpretaties toe. Het beeld dat je creëert maakt me nieuwsgierig. De vorm is voor mij nog niet echt af: ik mis wat ritme. Voornamelijk de tweede strofe lijkt gewoon een lange zin. Misschien kun je iets proberen in de aard van

aan het eind van de weg
een gebroken lantaarn
daar verbergen we ons bestaan
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
353 MP 0 3 5
@Koolmees, dank je voor de feedback! Je hebt helemaal gelijk eigenlijk haha, ik doe veel te weinig met ritme! Ik neem je feedback mee :)

Meer van Treurwillig

Weergeven

De klok tikt 2.0

De klok tikt
en wacht op niemand.
De wijzer wijst vastberaden
en slaat genadeloos seconden weg.
Ik wou dat ze even stilstond,
maar zelfs als 't tikken stopt
neemt de tijd geen pauze.
2 1
3.5
Weergeven

(titelloos)

We dragen het geluk
in onze broze handen
zachtjes knijpend
in de hoop
dat het nooit
wegwaait.
2 0
3.5
Weergeven

(titelloos)

Als je goed luistert,
wanneer ik zwijgzaam spreek,
kan je misschien horen,
hoe ik vanbinnen stukje per stukje breek.
4 0
4.25