(titelloos)

Ik woon in een dorp dat niemand weet liggen.

Op het einde van de weg staat een lantaarnpaal die het niet meer doet; daar verbergen we ons bestaan.
afbeelding van Treurwillig
23 jaar bij inzending
353 MP 0 3 5
Ingestuurd op 17 maart 2018
post-its achtergelaten @
Bibliotheek Wetteren
1
Opmerking: 
Titels verzinnen is zo moeilijk?
3.5

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van Koolmees
Koolmees
573 MP 2 5 5
3.5
Het is nu precies een maand geleden dat je dit memogedicht instuurde, dus tijd om te reageren. :) Ik zou het ook moeilijk vinden om hiervoor een titel te verzinnen, want je woorden laten verschillende interpretaties toe. Het beeld dat je creëert maakt me nieuwsgierig. De vorm is voor mij nog niet echt af: ik mis wat ritme. Voornamelijk de tweede strofe lijkt gewoon een lange zin. Misschien kun je iets proberen in de aard van

aan het eind van de weg
een gebroken lantaarn
daar verbergen we ons bestaan
afbeelding van Treurwillig
Treurwillig
353 MP 0 3 5
@Koolmees, dank je voor de feedback! Je hebt helemaal gelijk eigenlijk haha, ik doe veel te weinig met ritme! Ik neem je feedback mee :)
afbeelding van theoldmanknows
theoldmanknows
448 MP 2 7 9
Mooi gedicht. Verbergen ons bestaan vind ik zo mooi beschreven.

Meer van Treurwillig

Weergeven

(titelloos)

We willen onze huid kunnen afschudden zoals reptielen dat doen - er is geen plaats voor zelfliefde.

In de hoek van de kamer ligt wat ik nooit heb willen zijn.
4 2
4.5
Weergeven

(titelloos)

Tussen zijn vingers
klemt hij een sigaret
alsof zijn leven stopt
zodra hij loslaat.

Uit de asse herrijst een man
met dezelfde angsten.
2 1
4.5
Weergeven

In alle talen

De bomen zwijgen in alle talen
die zij niet spreekt, toch
luistert ze aandachtig,
- stilte brengt alleen rust
als die gewenst is.

Een witte wolk verlaat haar longen,
de adem wil er niet blijven
en zij wil nog niet dood.
2 0
4.5