(titelloos)

Ik woon in een dorp dat niemand weet liggen.

Op het einde van de weg staat een lantaarnpaal die het niet meer doet; daar verbergen we ons bestaan.
23 jaar bij inzending
357 MP 0 3 5
Ingestuurd op 17 maart 2018
post-its achtergelaten @
Bibliotheek Wetteren
1
Opmerking: 
Titels verzinnen is zo moeilijk?
3.5

Reacties

afbeelding van Anoniem
Stuur een bericht naar andere memodichters met "@" (vb. @memodichter). Quote delen van het memogedicht tussen asterisks (vb. *je strofe* is mooi).
afbeelding van Koolmees
Koolmees
568 MP 2 5 5
3.5
Het is nu precies een maand geleden dat je dit memogedicht instuurde, dus tijd om te reageren. :) Ik zou het ook moeilijk vinden om hiervoor een titel te verzinnen, want je woorden laten verschillende interpretaties toe. Het beeld dat je creëert maakt me nieuwsgierig. De vorm is voor mij nog niet echt af: ik mis wat ritme. Voornamelijk de tweede strofe lijkt gewoon een lange zin. Misschien kun je iets proberen in de aard van

aan het eind van de weg
een gebroken lantaarn
daar verbergen we ons bestaan

Meer van Treurwillig

Weergeven

(titelloos)

Woorden liggen op het puntje van de tong,
maar de lippen blijven gesloten.
Alleen de stilte spreekt nog.
2 0
4
Weergeven

Verslaafd

Telkens ik bij jou ben
Wil ik de tijd kunnen stilzetten
Zodat ik je langer kan bewonderen
Tot ik voldaan ben
Maar zelfs dan
Met alle tijd van de wereld
Zou ik nog niet genoeg van je krijgen
5 0
3.75
Weergeven

05:01

Een lantaarnpaal in de woonwijk flikkert,
alsof er slechts momenten zijn waarop iets niet gezien mag worden.

Ik verstop me in het bos.
2 1
0